અહીં રહે દુનિયાનાં સૌથી ખૂંખાર લોકો, જીવતાં પ્રાણીઓનું લોહી પીજાય છે, જુઓ તસવીરો….

0
191

નમસ્તે મિત્રો અમારા આ લેખમાં આપ સૌનું સ્વાગત છે અને તમને આજે જાણવા મળશે કે આદિવાસી કેવા સ્થળે જીવતા પ્રાણીઓ નું લોહી પીવે છે તો ચાલો વાહલા મિત્રો થોડી જાણકારી મેળવી લઈએ.

તેઓ તેમની સંસ્કૃતિને કારણે અને લોકપ્રિય પર્યટન સ્થળોની નજીક હોવાને કારણે ખૂબ પ્રખ્યાત છે.  તેઓ મોટાભાગે મસાઇ મરા, સેરેનગેતી અને એમ્બોસેલી જેવા અનામતની નજીક રહે છે.  તેઓ કેન્યા અને તાંઝાનિયામાં એક મિલિયનની નજીક છે.તેમના પોતાના મૌખિક નિયમો છે, જે તેમના જીવનના તમામ પાસાઓને આવરી લે છે.  મસાઇ સમુદાયમાં, જૂથમાં વૃદ્ધ પુરુષ મુખીયા હોય છે અને તે તેનો નિર્ણય માનવામાં આવે છે.

તેઓ સરળતાથી તેમના લાલ રંગના કપડાથી ઓળખી શકાય છે, જેને શુકા કહેવામાં આવે છે.4)  તેના મૃત્યુ પછી, મૃત શરીરને દફનાવવામાં આવતો નથી, પરંતુ તે ખુલ્લામાં જ રહે છે.  આની પાછળની માન્યતા એ છે કે મૃતદેહને દફન કરવાથી અધોગતિ થાય છે.5)   મસાઈ આદિજાતિઓ વિચર્યા જેવા જીવન જીવે છે, જેથી તેમના પ્રાણીઓને ચરાવવા માટે એક નવું સ્થાન મળી શકે.તેમના જીવનમાં પ્રાણીઓની ભૂમિકા ખૂબ મહત્વની છે, તે મસાઈ આદિવાસીઓનું ભોજન છે.

6)તેમની સંપત્તિ તેમના પ્રાણીઓ અને બાળકોની સંખ્યા દ્વારા નક્કી થાય છે.7)   મસાઈ પ્રાણીઓના લોહીથી, ખાવા માટે અને અમુક પ્રસંગોએ ખોરાક અને માંસનો ઉપયોગ કરે છે.  તેઓ સુન્નત પછી અથવા માંદગી અને પ્રસૂતિ જેવા પ્રસંગોએ પ્રાણીઓનું લોહી પીવે છે.8)   પ્રાણીઓનું લોહી રોગપ્રતિકારક શક્તિ માટે સારું માનવામાં આવે છે.  નશો ઘટાડવા અથવા હેંગઓવર ઘટાડવા માટે લોહી પણ પીવે છે.

9)   પ્રાણીઓનું લોહી બે રીતે પીવામાં આવે છે.  પ્રથમ પદ્ધતિમાં, એક તીર વડે પ્રાણીઓના ગળાને કટ કરીને થોડું પ્રમાણમાં લોહી એકત્રિત કરવામાં આવે છે.10)   બીજી રીતે, પ્રાણીઓની ગળા કાપીને અને સીધા મોઢા દ્વારા લોહી પીવામાં આવે છે.11)   તેઓ જ્યાં પણ જાય છે, તેઓ નાના ઝૂંપડાઓ બનાઈ ને રહે છે, જેણે ચારે બાજુ વાડ લગાવી દીધી છે.

12)   મસાઇ જનજાતિના લોકોની આ પરંપરા હવે પૂરી થઈ ગઈ છે.  પહેલાં, અહીં ‘માણસો’ બનવાનો એકમાત્ર રસ્તો ભાલાથી સિંહોનો શિકાર કરવાનો હતો.13)    પ્રાણીઓની સ્કિન્સનો ઉપયોગ અહીં પલંગ તરીકે થાય છે.

આદિકાળથી ગાઢ જંગલ કે દુર્ગમ પ્રદેશના અંતરિયાળ વિસ્તારમાં વસવાટ કરતા લોકોને ભારત દેશમાં આદિવાસી તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. વિશ્વફલક પર એમને મૂળ વસાહતીઓ તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે. ગુજરાત રાજ્યના આદિવાસીઓ એમના ખડતલ તેમ જ ચપળ શરીર માટે જાણીતા છે. ગુજરાત રાજ્યની પૂર્વ સરહદના વિસ્તારોમાં મુખ્યત્વે આદિવાસીઓ વસવાટ કરે છે. ભારત સરકારના બંધારણમાં આદિવાસીઓને અનુસૂચિત જનજાતિ તરીકેનો દરજ્જો આપવામાં આવેલ છે. આ દરજ્જાને કારણે ઘણા આદિવાસીઓ ભણીગણીને પોતાનો વિકાસ સાધી શક્યા છે, પરંતુ હજુ પણ મોટા ભાગના અંતરિયાળ તેમ જ દુર્ગમ વિસ્તારોમાં સદીઓથી રહેતા આદિવાસીઓ, સગવડોથી વંચિત રહેવાને કારણે આજે પણ ગરીબી અને અજ્ઞાનતામાં જીવે છે. ગુજરાતના આદિવાસીઓમાં મુખ્યત્વે ચૌધરી, કૂકણા, તડવી, ધોડિયા, ગામિત, વસાવા, ભીલ, નિનામા, રાઠવા, નાયકા, હળપતિ, ડામોર, કટારા,તાવિયાડ,કોટવાળીયા વગેરેનો સમાવેશ થાય છે.

સામાજિક વ્યવસ્થાફેરફાર કરો:આદિવાસી સમાજ માતૃ અને પિતૃ પ્રધાન છે. જેમાં કુટુંબના મહત્વના નિર્ણયો મોટી આયો (દાદીમા) લેતી હોય છે. કુટુંબના ભરણ-પોષણની જવાબદારી પતિ-પત્ની બન્ને જણ ઉપાડતા હોય છે. સામાન્ય રીતે તેઓ ખેતી અને પશુપાલન કરે છે. તેમની રીત-રસમો અનોખી હોય છે

ભાષા તથા વ્યાકરણફેરફાર કરો:આદિવાસીઓ ની બોલી અને વ્યાકરણ ઘણાં અનોખા છે. જોકે અન્ય ભાષાઓની જેમં તેનું કોઇ લિખીત સ્વરૂપ નથી તેથી તે બોલી પુરતી જ સિમીત રહી શકી છે. આદિવાસી બોલીના ઘણાખરા શબ્દો આપણને થોડા સંસ્કૃત થોડા મરાઠી તથા થોડા ગુજરાતી જેવા લાગે છે.

આદિવાસીઓની મુખ્ય બોલીઓમાં પંચમહાલ અને દાહોદ જિલ્લામાં બોલાતી ભીલી, ગામીત બોલી, વસાવા બોલી, કુકણા બોલી,ધોડીયા બોલી, ચૌધરી બોલી,રાઠવી,તડવી બોલી વગેરે આવે છે. આ તમામ બોલીઓમાં બહુવચન હોતુ નથી, તેમાં ઉમરમાં નાની વ્યકિત ને પણ તું અને ઉમરમાં મોટી વ્યકિત નેપણ તું કહીને બોલાવવામાં આવે છે. તે ઉપરાંત અન્ય ભાષાઓની જેમ તેમાં ૧૨ કાળ, પુલ્લિંગ અને સ્ત્રીલીંગ, તથા ક્રિયાપદો હોય છે.

પારંપરિક તહેવારોફેરફાર કરો:આદિવાસી પ્રજાનો જીવનનિર્વાહનો આધાર મુખ્યત્વે ખેતી છે અને ખેતીની મોસમ પ્રમાણે તેમનાં તહેવારો આવે છે.

હોળી:આ આદિવાસીઓનો મહત્વનો તહેવાર છે. જેમાં ફાગણ મહિનાની પૂનમની રાતે ગામમાં નક્કી કરેલી જગ્યાએ લાકડા એકઠા કરી તેમાં એક થાંભલા જેવું ઉચુ લાકડું ઉભુ કરવામાં આવે છે. અને ઉંચા છેડા પર એક રોટલો બાંધવામાં આવે છે. હોળી સળગાવતા રોટલાવાળુ લાકડું પડી જાય અને રોટલો શેકાઇ જાય ત્યારે તે રોટલાને ખાવા માટે પડાપડી થાય છે, જેને મળે તેને અહોભાગ્ય માનવામાં આવે છે.

ઉંદરીયો દેવ:ખેતરમાં પાક તૈયાર થઇ ગયા પછી કોઇ એક દિવસે માટીમાંથી ઉંદરની મૂર્તિ બનાવવામાં આવે છે અને તેને કાપડનાં ટુકડાને બે માણસો ઝોળી બનાવી પકડે છે અને આ ઝોળીમાં તે ઉંદરની મૂર્તિ મૂકવામાં આવે છે ત્યાર પછી ઉભેલા લોકો તે ઝોળીમાં કાકડી, ભીંડા, ગીલોડા વગેરે ફેંકે છે. અને ઝોડી પકડનારા તે બે માણસો ભાગવા માંડે છે. અને લોકો તેમની પાછળ ભાગે છે. એમ કરતાં તે લોકો ગામની સીમમાથી બહાર નીકળી જાય છે, ત્યારે ભાગદોડ અટકાવી દેવામાં આવે છે. અને ત્યાર પછી નાચ-ગાન અને ખાણી-પીણીની મહેફીલ જામે છે.

પોહોતિયો:જ્યારે શિયાળામાં વાલનાં છોડોને પાપડી બેસે છે ત્યારે પહેલી પાપડીનો ઉત્સવ મનાવવામાં આવે છે.જેને પોહોતિયો કહેવામાં આવે છે. જેમાં મિત્રો તથા સગાસંબધીઓને બોલાવવામાં આવે છે અને “ઉબાડિયા”ની પાપડીની લહેજત તાડી અથવા મહુડાનાં દારૂની સાથે માણવામાં આવે છે.

નંદુરો દેવ:આ તહેવાર ખાસ તો વર્ષા અને પ્રકૃતિ સાથે સંકળાયેલો છે. જ્યારે પ્રથમ વર્ષાના આગમન પછી ખેતરમાં વાવેલું ધાન્ય ઉગી નીકળે છે અને તેના અંકુરો નીકળે છે તથા જંગલમાં નવું ઘાસ ઉગે છે ત્યારે તેની ખુશીમાં આ નંદુરો દેવ તહેવાર ઉજવાય છે.

આ તહેવારમાં નારીયેળ ફોડી, જમીન પર દારુ રેડી અને મરઘી કે બકરાની આહુતિ આપી પૂજા કરાય છે અને પ્રાર્થના કરાય છે કે ઉગેલું ધાન્ય તથા જંગલની વનસ્પતિ સમગ્ર વર્ષ દરમ્યાન વગર કોઇ હાની સામે ટકી રહે જેથી તેમનો જીવન નિર્વાહ સરળતાથી ચાલી શકે. ખાસ કરીને જૂન મહીનામાં આ તહેવાર ઉજવાય છે. આદિવાસીઓની આ ધાર્મિક વિધિ જોવાલાયક હોય છે.

વાઘ દેવ:આદિવાસી પ્રજામાં આજે પણ આ તહેવારનું ખૂબ મહત્વ છે. વર્ષો પહેલા જ્યારે આ વિસ્તારમાં ગીચ જંગલ હતુ ત્યારે અહીં વાઘોની વસ્તી વિશેષ હતી. અને વળી વાઘ જંગલનુ સૌથી શકિતશાળી પ્રાણી છે, તેથી તેનાં ભય તથા આદરભાવને કારણે વાઘદેવ તહેવારમાં તેની પૂજા થાય છે. વિધિ પ્રમાણે ખેતરના પાળા પર સાગની એક ડાળખી રોપી તેની પાસે નવા તૈયાર થયેલા પાકનો નમૂનો તથા નારીયેળ તથા દારૂથી પૂજા કરવામાં આવે છે તથા પિતૃ અર્પણ કરાય છે.

ચૌરી અમાસ:વાઘદેવ ઉજવાયા પછી જ્યારે પાક ઉતારવા લાયક તૈયાર થઇ જાય છે ત્યારે અમાસના દિવસે આ તહેવાર ઉજવાય છે. આ દિવસે બળદોનાં શીંગડાને રંગીને તેને સજાવવામા આવે છે અને તેને સારો ખોરાક અપાય છે. ક્યારેક બળદોની રેસ પણ યોજાય છે.

દિવાસો:ગુજરાતના નવસારી શહેરના દાંડીવાઽ વિસ્તારમાં આ તહેવાર આશરે ૧૦૦ વર્ષથી હળપતિ સમાજ દ્વારા અનોખી રીતે ઉજવવામાં આવે છે.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here