અંગ્રેજો વખતે આ હતો ભારતનો સૌથી મોટો રેડ લાઈટ એરિયા,જાણો હાલમાં ક્યાં આવેલો છે…..

0
361

ગુલામ ભારતના આ રેડ લાઇટ વિસ્તાર, જ્યાં બ્રિટીશરો દ્વારા ભારતીય મહિલાઓની ઈજ્જત લૂંટવામાં આવતી હતી.તેવું ખોટું હશે જો આપણે ફક્ત એવું માની લીધું કે અંગ્રેજો ભારતમાં માત્ર સંપત્તિ લેવા આવ્યા છે બ્રિટિશરોએ ભારત પર શાસન કર્યું હતું અને આપણા દેશની મહિલાઓ અને છોકરીઓને તેમની વાસનાનો શિકાર બનાવ્યો હતો. તેઓએ ભારતની મહિલાઓનું માન સરી બજારમાં વેચી દીધું હતું અને વેશ્યાવૃત્તિમાં પણ સામેલ કર્યું હતું જેના કારણે તેઓ વેશ્યાઓને ખૂબ ઓછા ભાવે ઉપલબ્ધ કરાવે છે. ચાલો જાણીએ બ્રિટિશ યુગના રેડ લાઇટ ક્ષેત્ર વિશે.

તે ચિત્રમાં સ્પષ્ટપણે જોઈ શકાય છે કે ભારતીય મહિલાઓ રેડ લાઇટ ક્ષેત્રમાં કેવી હતી.બ્રિટિશ યુગનો રેડ લાઇટ વિસ્તાર, અદભૂત વિશ્વ, તે જાણવું રહ્યું કે 1946 માં ભારત-પાકિસ્તાન એક સમાન હતું અને આ તસવીર હીરા મંડીની છે, પાકિસ્તાનના લાહોરમાં આ રેડ લાઇટ વિસ્તાર બ્રિટિશરોમાં પણ ખૂબ પ્રખ્યાત હતો.ત્રીજી તસવીર બ્રિટીશ સમયના દિલ્હીના રેડ લાઇટ વિસ્તારની છે. સૈનિકો અહીં વધુ આવતા અને સ્ત્રીઓથી તેમની ભૂખ સંતોષતા.

એ પણ એક તથ્ય છે કે ભારતીય રાજાઓએ અહીંની મહિલાઓને તેમના ઘુવડ સીધા કરવાની ટેવ બનાવી હતી.જો આપણે તે સમયની વેશ્યાવૃત્તિની વાત કરીએ તો પણ તે સમયે અંગ્રેજો પણ ભારતની છોકરીઓ માટે આ કામ કરી રહ્યા હતા. 12 વર્ષની છોકરીઓ પણ બ્રિટીશ સેક્સની ભૂખને શાંત કરી રહી હતી.

પ્રાણીઓની જેમ ટ્રેનોમાં મહિલાઓનું પરિવહન કરવામાં આવતું હતું. પહેલા મોટા બ્રિટિશ અધિકારીઓ નવી મહિલાઓ પર નજર રાખતા હતા અને બાદમાં તે મહિલા વર્તુળમાં પહોંચી હતી.ભારતીય હિન્દુ મહિલાઓ માટે તે સમય ખરેખર ખરાબ હતો. બ્રિટિશરો મહિલાઓને રસ્તામાં લઈ જતા હતા અને તેમની સાથે બળાત્કાર જેવી ઘટનાઓ બની હતી.અલ્હાબાદનો મીરગંજ રેડ લાઇટ વિસ્તાર બ્રિટિશરો દરમિયાન પણ લીલો હતો અને આજ કરતાં હરિયાળો હતો. બ્રિટિશ માણસો અહીં પર્યટનના નામે સસ્તા સેક્સ માણવા આવતા હતા.

એવું કહેવામાં આવે છે કે બ્રિટિશરોના ભારત આવ્યા ત્યારથી ભારતમાં સેક્સને લગતી ઘણી બીમારીઓ દેશમાં આવી છે. એક અંગ્રેજ બીમાર પડતો હતો અને તેની બીમારી ભારતીય સ્ત્રી પર છોડી દેતો હતો.ભારતમાં ગરીબી હતી અને બ્રિટિશરોએ તેનો સારો ફાયદો ઉઠાવ્યો. બ્રિટિશરોએ ભારતીય મહિલાઓ અને તેમનામાં જન્મેલા બાળકો સાથે અસુરક્ષિત જાતીય સંબંધો બનાવ્યા, ભારતમાં હજી પેઢીઓ વધી રહી છે.

નવ વર્ષની ગુડિયા મુંબઈના રેડ લાઇટ એરિયા કમાઠીપુરામાં કોઈના પગરવ સાંભળતાં જ થડકી જતી હતી. સજીધજીને બેઠેલી ગુડિયાને એ ખબર નહોતી કે પોતે કોના માટે તૈયાર થઈ છે. અચાનક પોલીસની રેઇડ પડે છે. ગુડિયાને લેવા માટે પોલીસ સાથે એક આધેડ વયની સ્ત્રી પણ આવી છે, જે તેને કાખમાં તેડી લે છે. ગુડિયાને કંઈ પણ સમજાતું નથી. ગાડીમાં ઠંડી હવાના ઝોકા સાથે તે સૂઈ જાય છે. જ્યારે ગુડિયા ઊઠે છે ત્યારે તે કોઈ અલગ જગ્યા પર હોય છે, જ્યાં કોઈ સુવરની નજર તેના શરીરને ચારે બાજુથી ફેંદી રહી નથી. પોતાના જેવી હમઉમ્ર છોકરીઓને જોઈને ગુડિયાને વધુ તો કંઈ ન સમજાયું, પણ કોઈ પિંજરામાંથી છૂટ્યાની આઝાદીની ખુશી તેના ચહેરા પર સાફ-સાફ દેખાઈ રહી હતી.

ગુડિયા અને તેના જેવી સંખ્યાબંધ છોકરીઓને વેશ્યાવ્યવસાયમાંથી બચાવનાર તે મહિલા એટલે રેસ્ક્યુ ફાઉન્ડેશનનાં વડાં ત્રિવેણી આચાર્ય અને ગુડિયાને જ્યાં લઈ જવાની હતી એ સ્થળ એટલે ત્રિવેણીબહેનના રેસ્ક્યુ ફાઉન્ડેશનની કાંદિવલી ઉપનગરની શાખાઅમે ત્રિવેણી આચાર્યને મળવા તેમના રેસ્ક્યુ ફાઉન્ડેશનની શાખા ‘આશા કિરણ’પહોંચ્યા ત્યારે કડક સિક્યૉરિટીવાળા મોટા ગેટના નાનકડા દરવાજામાંથી મારું નામ વેરિફાય કરવામાં આવ્યું. ત્યારબાદ ત્રિવેણીબહેન સાથે પૂરતી ખાતરી કર્યા પછી જ ગેટ ખોલવામાં આવ્યો. સામે બે મોટા કૂતરા દેખાયા. ત્રિવેણીબહેનની ઑફિસમાં ચારે બાજુ તેમને મળેલા ઍવોર્ડ્સ નજરે પડે છે. એક બાજુ બે-ત્રણ મોટી બૅગ ખુલ્લી પડેલી છે, જેમાં સૅનિટરી નેપકિનથી લઈને છોકરીઓ માટે દાતાઓએ આપેલાં કપડાં હકડેઠઠ ભરેલાં હતાં.

રેસ્ક્યુ ફાઉન્ડેશન જબરદસ્તીથી વેશ્યાવ્યવસાયમાં ધકેલાયેલી બાળકીઓ, યુવતીઓ અને સ્ત્રીઓને રેસ્ક્યુ ઑપરેશન દ્વારા ત્યાંથી છોડાવીને સંસ્થામાં લઈ આવે છે. બધી લીગલ પ્રોસીજર ખતમ કર્યા બાદ તેઓ સંપૂર્ણપણે આઝાદ હોય છે. જો કોઈ છોકરીને પોતાનાં મા-બાપ પાસે જવું હોય તો તેના ગામ-શહેરની સંસ્થાનો સંપર્ક કરવામાં આવે છે, જેના દ્વારા તેના ઘરનું ઍડ્રેસ અને અન્ય વિગતો વેરિફાય કરાય છે. ત્યારબાદ તેને તેના ઘરે છોડવામાં આવે છે. જો તેનાં મા-બાપ તેને ન સ્વીકારે, એમ કહે કે અમારા માટે તો તે મરી ગઈ છે તો તેઓ આ સંસ્થામાં જ રહે છે. સ્કૂલ જવાની ઉંમર હોય એવી છોકરીઓને સ્કૂલમાં દાખલ કરાય છે. તેને હાઉસકીપિંગ, સિલાઈકામ, જ્વેલરી ડિઝાઇનિંગ વગેરે જેવા કામમાં પારંગત કરવામાં આવે છે. જો લગ્ન કરવાની ઉંમર હોય તો તેનાં લગ્ન કરી દેવાય. જો બાળક હોય તો તેના બાળકને સંભાળવાની સાથે તેને અન્ય કામમાં પારંગત કરી દેવાય. જો તેને લગ્ન કરવાં હોય પણ બાળકને સાથે ન લઈ જવું હોય તો રેસ્ક્યુ ફાઉન્ડેશન તેના બાળકને પોતાની પાસે રાખે છે. લગ્ન કરેલી દીકરી જેમ માના ઘરે આવે એેમ આવી છોકરીઓ પોતાના માવતર એટલે કે માના ઘરે આવે છે. તેમના માટે ત્રિવેણીબહેન એટલે મા અને તેમનાં બાળકો માટે નાનીમા.

વર્ષો સુધી ક્રાઇમ રિપોર્ટર તરીકે અનેક ગુજરાતી પેપરોમાં કામ કરી ચૂકેલાં ત્રિવેણી આચાર્યને આવું કામ કરવાનું ક્યાંથી સૂઝ્યું? ત્રિવેણીબહેન કહે છે, ‘ઍક્ચ્યુઅલી થયું એવું કે એક વાર હું કોઈ સ્ટોરી માટે કમાઠીપુરા ગઈ હતી. ત્યાં નવ વર્ષની એક બાળાને વેશ્યાવ્યવસાયમાં ફસાયેલી જોઈને મારાં રૂંવાડાં ઊભાં થઈ ગયાં! મેં એના પર એક સરસ સ્ટોરી લખી હતી, જે મારા હસબન્ડે વાંચી હતી. એક દિવસ તેમણે મને પૂછ્યું, ‘ત્રિવેણી, આ છોકરીઓ વિશે મારે જાણવું છે. તે બધી ક્યાંથી આવે છે? તેમને કેવી રીતે છોડાવાય?’ મેં કહ્યું, ‘એ તો મને નથી ખબર કે તેમને કેવી રીતે છોડાવાય; પણ હા, એ ખબર છે કે તેમને બહારથી લઈ આવીને અહીં દલાલો દ્વારા વેચી નાખવામાં આવે છે.’ તેમણે મને કહ્યું કે ‘તું તપાસ કરને, તું પત્રકાર છે.’ મેં સામે પૂછ્યું કે ‘તમને આવો વિચાર કેમ આવ્યો?’ ત્યારે તેમણે કહ્યું, ‘મારી દુકાનમાં એક બંગાળી છોકરો છે. તેને કમાઠીપુરાની એક છોકરી સાથે પ્રેમ થઈ ગયો છે. બન્ને એકબીજાને મળે છે. છોકરી કહે છે કે તું મને અહીંથી કઢાવ. આપણે બન્ને લગ્ન કરી લઈએ. હવે તે છોકરો મને કહે છે કે તમે તે છોકરીને બહાર કાઢવામાં મારી મદદ કરો.

‘મારા પતિએ એ વાત કરી એ પછી મેં મુંબઈના પોલીસ કમિશનર સાથે, નાગપાડા પોલીસ સ્ટેશનના પોલીસ અધિકારીઓ સાથે વાત કરીને, ઘણાબધા ફોન કરીને અંતે તે છોકરીને છોડાવી. ત્યારબાદ તો એ અરસામાં આવી છોકરીઓ માટે દેવદૂત બની ગયેલા ખૈરનાર સાહેબ વારંવાર રેડ લાઇટ એરિયામાં દરોડા પડાવતા હતા ત્યારે હું તેમની સાથે જવા લાગી. નાની-નાની છોકરીઓને વેશ્યાવ્યવસાયમાં ફસાયેલી જોઈને મારું મન ત્રાહિમામ્ પોકારી ઊઠતું. આ છોકરીઓને અહીંથી કેવી રીતે છોડાવવી એની મથામણ સતત મારા મનમાં થયા કરતી. એક દિવસ મારા પતિએ મને અચાનક કહ્યું: છોકરીઓને ઘરે લઈ આવ, આપણા ઘરમાં તેમને આશરો આપીશું. એ દિવસથી આવી છોકરીઓ માટે અમારું ઘર આશ્રયસ્થાન બન્યું. ધીરે-ધીરે આવી છોકરીઓની સંખ્યા વધતી ગઈ. અમારો બંગલો હતો, જ્યાં અમે છોકરીઓને રાખતા હતા.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here